خمیازه

اما تمام آنهایی که هیچ انتظارشان را نداشتم میان آن همه برف پیدایشان شد... و من با پوتین های خاکی رنگم، سر خوردم میان آب ویخ های گلآلود ...و سرما را در تک تک استخوان هایمان لمس میکردم...و لذتِ یخ زدن،یخ زدن های ممتد میان خنده های منقطع اطرافیان با دندان های سفیدشانو من منتظرت بودم، منتظرت بودم- همیشه یادت باشد که تنهایی آدم ها در زمستان بیشتر ب چشم می آید- منتظرت بودم،منتظرت بودم، عبور ک میکردی از میان آدم ها مرا ندیدی و من گلویم گرفته بود،فریاد میزدم بدون آنکه صدایی شنیده شود ، و پاهایم دربرف گیر کردواز تاب و توان رفتن افتاده بود...تماما چشم هایی بو...

ادامه مطلب